W druku offsetowym standardowo opisuje się kolory w przestrzeni CMYK, gdzie farby: cyjan (C), magenta (M), żółty (Y) i czarny (K) mieszają się subtraktywnie (czyli "odejmują" składowe światła odbijanego od podłoża). Odcień uzyskuje się przez dobór procentowych udziałów poszczególnych farb.
Dla receptury 0% C, 100% M, 100% Y, 0% K oznacza to:
- brak cyjanu (0% C), więc nie pojawia się "chłodząca" składowa przesuwająca kolor w stronę zieleni/niebieskości,
- pełna magenta (100% M) oraz pełny żółty (100% Y), które w mieszaniu subtraktywnym dają kolor odbierany jako czerwony,
- brak czerni (0% K), więc barwa nie jest dodatkowo przyciemniana.
Dlatego odpowiedź "czerwony" jest właściwa.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi pomyłkami wynikającymi z niepoprawnego kojarzenia składowych:
- "zielony" bywa kojarzony z mieszaniem "żółty + niebieski" lub z intuicją z innych modeli barw, ale w CMYK zielone odcienie wymagają istotnego udziału cyjanu i żółtego, a tu cyjanu nie ma.
- "niebieski" w CMYK powstaje typowo z połączenia cyjanu i magenty; przy 0% C nie uzyska się niebieskości.
- "żółty" odpowiada w przybliżeniu sytuacji, gdy dominuje Y przy małym udziale pozostałych farb; tutaj jednak magenta jest również na 100%, więc wynik przesuwa się w stronę czerwieni.
W praktyce warto pamiętać, że taki zapis opisuje kolor procesowy (z farb CMYK). Dokładny odcień na wydruku zależy także od profilu ICC, podłoża i warunków druku, ale interpretacja "100% M + 100% Y = czerwony" pozostaje podstawową regułą.
