W opisanej sytuacji kluczowe są dwie grupy potrzeb: emocjonalne oraz praktyczne. Podopieczna jest krótko po amputacji i leczeniu onkologicznym, ma za sobą długą hospitalizację, a dodatkowo doświadcza rozłąki z dzieckiem. Objawy takie jak częsty płacz, wycofanie z domu i nasilona tęsknota wskazują na przeciążenie emocjonalne i kryzys adaptacyjny. Równocześnie nie radzi sobie z prowadzeniem gospodarstwa domowego, co oznacza ograniczoną sprawność w codziennych czynnościach.
Dlatego właściwe jest połączenie dwóch form pomocy:
- wsparcie emocjonalne – obecność, wysłuchanie, empatyczna rozmowa, wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa i sprawczości, pomoc w nazywaniu emocji i w przechodzeniu przez proces adaptacji;
- świadczenie usług (wsparcie instrumentalne) – realna pomoc w organizacji i wykonywaniu czynności dnia codziennego oraz w koordynacji potrzeb (np. dom, załatwianie spraw, organizowanie wsparcia środowiskowego).
Odpowiedź "informacyjne i zawodowe" jest nieadekwatna, bo przekazanie informacji lub doradztwo nie rozwiążą ani aktualnego cierpienia emocjonalnego, ani braków w samoorganizacji dnia. Odpowiedź "zawodowe i świadczenie usług" pomija dominujący komponent emocjonalny – aktywizacja zawodowa może być ważna później, ale w tym momencie pierwszeństwo mają stabilizacja emocji i wsparcie w funkcjonowaniu. Odpowiedź "wartościujące i rozwoju" jest zbyt ogólna i nie odpowiada na pilną potrzebę odciążenia w obowiązkach oraz wsparcia w kryzysie po utracie sprawności i rozłące z dzieckiem.
Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością praktyczną wskazówką jest zasada: gdy występują jednocześnie silne objawy obniżenia nastroju/izolacji oraz trudności w codziennych zadaniach, plan wsparcia powinien łączyć komponent emocjonalny z usługowym, zamiast skupiać się wyłącznie na informowaniu lub aktywizacji.
