Nastrój to względnie długotrwały, dominujący stan emocjonalny, który "barwi" zachowanie i sposób reagowania. W praktyce klinicznej (także w pracy opiekuna medycznego) ocenia się go głównie na podstawie obserwacji i rozmowy: treści wypowiedzi, poziomu energii, motywacji do współpracy i ogólnej ekspresji.
W przedstawionej sytuacji pacjentka po amputacji kończyny dolnej przeżywa silny stres i stratę sprawności. Opis zawiera typowe cechy obniżonego nastroju:
- przygnębienie (wprost wskazane),
- obawy/pesymistyczne myślenie o utracie samodzielności,
- drażliwość, która często współwystępuje z obniżonym nastrojem,
- spadek motywacji i odmowa współpracy w rehabilitacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wyrównany – oznacza stan bez wyraźnej przewagi smutku/przygnębienia lub euforii. Tu przeważa przygnębienie i negatywne nastawienie, więc nie jest to nastrój wyrównany.
- Podwyższony – wiąże się z nadmiernie dobrym samopoczuciem, wzmożoną energią, optymizmem lub pobudzeniem. Opis pacjentki jest przeciwny: smutek, drażliwość, wycofanie ze współpracy.
- Labilny – sugeruje szybkie, częste wahania nastroju (np. nagłe przechodzenie od śmiechu do płaczu). W opisie nie ma informacji o gwałtownych zmianach; jest raczej stałe przygnębienie i drażliwość.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w opisie słów-kluczy dotyczących dominującej jakości emocjonalnej (np. "przygnębiona", "bezradna", "brak motywacji"). Drażliwość nie musi oznaczać labilności – często towarzyszy obniżonemu nastrojowi, zwłaszcza w sytuacjach stresu i utraty sprawności.
