W opiece nad osobą chorującą na cukrzycę typu 2 jednym z podstawowych elementów bezpieczeństwa jest samokontrola glikemii, czyli regularne sprawdzanie stężenia glukozy we krwi. Pozwala to wcześnie zauważyć stany groźne dla zdrowia, takie jak hipoglikemia (zbyt niski cukier) lub hiperglikemia (zbyt wysoki cukier), które mogą prowadzić do zasłabnięcia, zaburzeń świadomości i konieczności pilnej interwencji.
Dlatego odpowiedź "glukometru." jest właściwa: glukometr jest urządzeniem przeznaczonym bezpośrednio do pomiaru glikemii. Edukacja opiekuna rodzinnego powinna obejmować m.in. przygotowanie do pomiaru (higiena rąk, prawidłowe użycie pasków), wykonanie nakłucia, odczyt wyniku oraz zasady zgłaszania niepokojących wartości personelowi medycznemu. W praktyce ważne jest też omówienie, że objawy złego samopoczucia nie zawsze wynikają z Parkinsona czy zmęczenia, lecz mogą być związane z nieprawidłowym cukrem.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo dotyczą innych parametrów:
- "pulsoksymetru." – mierzy saturację (SpO2) i tętno; jest przydatny np. w chorobach oddechowych, ale nie rozwiązuje kluczowego ryzyka związanego z cukrzycą.
- "sfigmomanometru." – służy do pomiaru ciśnienia tętniczego; kontrola ciśnienia bywa ważna u seniorów, jednak w tym pytaniu decydujące jest ryzyko nagłych wahań glikemii.
- "pulsometru." – mierzy tętno; może być pomocny w monitorowaniu wysiłku, lecz nie pozwala ocenić poziomu cukru we krwi ani wcześnie wykryć hipoglikemii/hiperglikemii.
Wniosek egzaminacyjny: gdy w opisie pojawia się cukrzyca, najbardziej specyficznym i bezpośrednio zwiększającym bezpieczeństwo urządzeniem do nauki obsługi jest glukometr.
