U osoby w wieku podeszłym z zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową obejmującą duże stawy kończyn górnych i dolnych trzeba zakładać: ból, ograniczenie zakresu ruchu, zmniejszoną siłę, szybsze męczenie oraz większe ryzyko zachwiania równowagi. Jeśli celem jest przemieszczanie się na dalszą odległość (np. korytarz, do gabinetu, na badania), priorytetem jest bezpieczeństwo i ograniczenie obciążenia stawów.
Dlatego poprawnym wyborem jest "wózek inwalidzki", bo umożliwia przewóz pacjentki bez konieczności wielokrotnego stawiania kroków, zmniejsza ryzyko upadku oraz pozwala dobrać asekurację (pasy, podnóżki, podparcie) do możliwości chorej. W praktyce opiekun dodatkowo dba o prawidłowe ustawienie hamulców, podnóżków, stabilne ułożenie stóp oraz o ergonomiczne pchanie wózka.
Odpowiedź "sprzęt ślizgowy" jest nietrafna, ponieważ tego typu pomoce wykorzystuje się głównie do transferu (np. z łóżka na wózek, na krzesło, na nosze) w obrębie krótkiego dystansu, a nie do pokonywania dalszej odległości. Sama deska/arkusz ślizgowy nie zapewnia mobilności w przestrzeni.
Odpowiedź "aparat ortopedyczny" dotyczy stabilizacji, odciążenia lub korekcji w obrębie konkretnego stawu, ale nie rozwiązuje problemu bezpiecznego przemieszczania na dystans, zwłaszcza gdy zmiany obejmują wiele dużych stawów. Może być elementem leczenia, lecz nie jest podstawowym środkiem transportu.
Odpowiedź "obuwie ortopedyczne" może poprawiać komfort chodu lub stabilność, jednak przy zaawansowanych zmianach w wielu stawach nie gwarantuje możliwości marszu na dalszą odległość ani nie eliminuje ryzyka upadku. W takim zadaniu chodzi o zapewnienie środka, który realnie umożliwia pokonanie dystansu w sposób bezpieczny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie "na dalszą odległość", najczęściej chodzi o transport (wózek, ewentualnie inne środki), a nie o pomoce do jednorazowego transferu czy samego zaopatrzenia ortopedycznego.
