Opis sytuacji wskazuje na problem z zapamiętywaniem niedawno wykonanej czynności: pacjent zjadł śniadanie, a po krótkim czasie ponownie się go domaga. Taki schemat zachowania jest charakterystyczny dla zaburzeń pamięci krótkotrwałej (świeżej), czyli trudności w utrzymaniu i odtworzeniu informacji sprzed minut lub godzin. W praktyce opiekuńczej często obserwuje się to u osób starszych z otępieniem, kiedy nowe informacje "nie zapisują się" trwale.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: pamięci krótkotrwałej?
Bo kluczowe jest sformułowanie "w niedługim czasie po spożyciu" – pacjent nie przypomina sobie zdarzenia z bardzo bliskiej przeszłości. Gdyby pamięć krótkotrwała była zachowana, pacjent pamiętałby, że śniadanie już było, nawet jeśli miałby inne trudności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Spostrzegania – zaburzenia spostrzegania dotyczą odbioru i interpretacji bodźców (np. mylenie obiektów, iluzje), a nie typowego "zapominania", że czynność została wykonana.
- Pamięci długotrwałej – obejmuje wspomnienia odległe (np. wydarzenia z młodości). W wielu otępieniach pamięć dawna bywa dłużej względnie zachowana niż pamięć świeża, więc sam opis nie pasuje do deficytu długotrwałego.
- Wzroku – słabe widzenie może utrudniać samodzielność, ale nie tłumaczy żądania posiłku tuż po zjedzeniu. Pacjent może nie widzieć dobrze, ale nadal pamiętałby fakt spożycia śniadania, jeśli pamięć świeża jest sprawna.
Wskazówki praktyczne dla opiekuna medycznego:
Warto spokojnie informować, że posiłek już był, stosować stałą rutynę, notatki/plan dnia i przekazywać zespołowi (oraz rodzinie) konkretne obserwacje: kiedy pacjent jadł i po jakim czasie ponownie prosił o jedzenie.
