Splot atłasowy (atłas) charakteryzuje się tym, że w raporcie splotu nici osnowy lub wątku tworzą długie przeloty, a punkty przeplotu są odsunięte od siebie. Taka budowa powoduje, że na jednej stronie tkaniny dominuje osnowa albo wątek, dzięki czemu powierzchnia jest gładka i zwykle sprawia wrażenie bardziej "śliskiej" oraz często ma wyraźniejszy połysk niż splot płócienny.
Z punktu widzenia krawiectwa ważną konsekwencją jest podatność na układanie (dobre drapowanie). Mniej częste przeploty ograniczają "usztywnienie" struktury, więc materiał łatwiej dopasowuje się do kształtu sylwetki i ładnie opływa formę odzieży. Dlatego odpowiedź "Łatwością układania się." najtrafniej opisuje typową cechę tkanin o splocie atłasowym.
Pozostałe propozycje nie pasują do charakterystyki atłasu:
- "Dużą sztywnością." – duża sztywność częściej kojarzy się z tkaninami o zwartej, mocno "związanej" strukturze (np. niektóre płócienne) albo z efektem wykończenia i gramatury, a nie z samą ideą atłasu o dłuższych przelotach.
- "Bardzo dużym prześwitem." – prześwitowość zależy głównie od gęstości nitek, grubości przędzy i wykończenia; splot atłasowy sam w sobie nie oznacza "bardzo dużych prześwitów".
- "Wysoką wytrzymałością na rozciąganie." – o wytrzymałości decydują m.in. surowiec, skręt i parametry przędzy oraz gęstość tkania; atłas bywa wręcz bardziej podatny na zaciągnięcia ze względu na długie przeloty, więc nie jest to jego najbardziej charakterystyczna cecha.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie o atłas, myśl "gładko, ślisko, ładnie się układa" oraz pamiętaj o możliwych trudnościach w szyciu (przesuwanie warstw, podatność na zaciągnięcia), które wynikają właśnie z budowy splotu.
