W tekturze falistej warstwa pofalowana (z papieru nazywanego w praktyce "flutingiem") ma inną długość po uformowaniu fali niż długość wstęgi papieru zużytej do jej wytworzenia. Do przeliczeń stosuje się współczynnik pofalowania (często opisywany jako take-up factor), który mówi, ile metrów papieru trzeba zużyć, aby uzyskać 1 metr warstwy pofalowanej.
Dla fali B w zadaniach egzaminacyjnych i typowych kalkulacjach przyjmuje się współczynnik około 1,36. Oznacza to, że aby uzyskać 1 m warstwy pofalowanej, zużywa się ok. 1,36 m papieru. Jeżeli znasz długość zużytego papieru (tu: 20 000 m), to długość uzyskanej warstwy pofalowanej obliczasz przez dzielenie:
L = 20 000 / 1,36 = 14 705,88 m
Wymóg "z dokładnością do 1 m" oznacza zaokrąglenie do pełnego metra, więc wynik to 14 706 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wynik 11 050 m sugeruje użycie zbyt dużego współczynnika lub błąd rachunkowy (zbyt mocne "skrócenie" długości po pofalowaniu).
- Wynik 27 200 m może wynikać z pomylenia działania i mnożenia zamiast dzielenia albo z przyjęcia odwrotności współczynnika; to częsty błąd kierunku przeliczenia.
- Wynik 36 200 m jest nielogiczny w tym kontekście, bo oznaczałby, że z 20 000 m papieru powstaje znacznie dłuższa warstwa pofalowana bez dodatkowego materiału; to zwykle efekt niepoprawnego założenia, że pofalowanie "dodaje długości" wprost, bez uwzględnienia definicji współczynnika.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że współczynnik pofalowania w takich zadaniach zwykle oznacza zużycie papieru na 1 m warstwy. Gdy dane jest zużycie papieru, a pytają o długość warstwy pofalowanej, prawie zawsze należy dzielić.
