Klasa ochronności opisuje, jak urządzenie jest zabezpieczone przed porażeniem prądem w przypadku uszkodzenia. Jeśli urządzenie ma styk ochronny (czyli przewidziane jest połączenie z przewodem ochronnym PE), oznacza to, że jego bezpieczeństwo opiera się m.in. na ochronie przez samoczynne wyłączenie zasilania: przy przebiciu do obudowy prąd zwarciowy ma popłynąć przez PE, co umożliwia zadziałanie zabezpieczenia.
To jest charakterystyczne dla odpowiedzi "I", bo urządzenia klasy I mają części przewodzące dostępne (np. metalową obudowę) połączone z przewodem ochronnym. Styk ochronny jest więc funkcjonalnym elementem tej koncepcji ochrony.
Odpowiedź "II" jest błędna, ponieważ klasa II bazuje na podwójnej lub wzmocnionej izolacji i co do zasady nie wymaga przewodu ochronnego ani styku ochronnego (często spotyka się wtyczki bez bolca/styku). To inny mechanizm ochrony: zamiast odprowadzać prąd uszkodzeniowy do PE, zapobiega się pojawieniu niebezpiecznego napięcia na częściach dostępnych przez odpowiednią izolację.
Odpowiedź "III" także jest błędna, bo klasa III dotyczy urządzeń zasilanych bardzo niskim napięciem (np. z transformatora bezpieczeństwa lub źródła SELV/PELV). W takiej koncepcji bezpieczeństwo wynika z niskiego napięcia zasilania, a nie z obecności styku ochronnego.
W praktyce (również przy pracach związanych z instalacjami gazowymi) rozpoznanie klasy ochronności pomaga dobrać poprawny sposób zasilania i sprawdzić, czy urządzenie wymaga przewodu PE oraz czy ma zapewnioną właściwą ochronę przeciwporażeniową.
