W kontroli stanu mikrobiologicznego powietrza wyróżnia się metody pasywne i aktywne. Odpowiedź "Sedymentacyjną." dotyczy metody pasywnej (tzw. płytek sedymentacyjnych), w której zanieczyszczenia mikrobiologiczne zawieszone w powietrzu opadają samoczynnie pod wpływem grawitacji na powierzchnię podłoża hodowlanego.
Dlaczego metoda sedymentacyjna pasuje do takiego opisu?
Jeżeli w informacji pojawiają się elementy typu: odsłonięcie płytki z agarem na określony czas, brak przepływu powietrza mierzonego w litrach/minutę, brak urządzenia wymuszającego pobór – są to typowe cechy sedymentacji. Wynik ma często charakter półilościowy i zależy m.in. od czasu ekspozycji, ruchów powietrza oraz wielkości cząstek niosących drobnoustroje.
Dlaczego pozostałe metody nie są właściwe w takim przypadku?
- "Odśrodkową." – metoda wykorzystuje siłę odśrodkową w urządzeniu (wirówka/rotor lub specjalny pobornik), a więc wymaga aparatury i aktywnego poboru. Zwykle w opisie występuje mechanizm wirowania i separacji cząstek.
- "Zderzeniową." – to metoda impakcyjna (aktywna), gdzie powietrze jest zasysane, a cząstki uderzają (zderzają się) z powierzchnią podłoża dzięki odpowiedniej konstrukcji głowicy. Charakterystyczne są parametry przepływu/objętości powietrza.
- "Filtracyjną." – również aktywna: znana objętość powietrza przechodzi przez filtr, na którym zatrzymują się cząstki, a następnie filtr jest wypłukiwany lub przenoszony na podłoże. W opisie zwykle występuje filtr, kaseta filtracyjna, pompa i przepływ.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w materiale pojawia się czas ekspozycji płytki i brak danych o przepływie powietrza, najczęściej chodzi o sedymentację. Gdy występuje objętość pobranego powietrza (np. w litrach) i urządzenie zasysające – to metoda aktywna (zderzeniowa/filtracyjna/odśrodkowa).
