Technologia FDDI (Fiber Distributed Data Interface) została zaprojektowana jako rozwiązanie o podwyższonej niezawodności, najczęściej dla sieci szkieletowych. Jej charakterystyczną cechą jest topologia podwójnego pierścienia (dual ring).
W praktyce oznacza to, że funkcjonują dwa logiczne pierścienie:
- pierścień podstawowy – standardowo przenosi ruch danych,
- pierścień wtórny – stanowi rezerwę (zapas) i umożliwia utrzymanie komunikacji w razie awarii.
Wiedza egzaminacyjna, którą sprawdza pytanie, to rozpoznanie, że FDDI nie jest "zwykłym" pojedynczym pierścieniem, tylko rozwiązaniem z wbudowaną redundancją. To właśnie "podwójność" pierścienia jest cechą odróżniającą FDDI od prostych opisów topologii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedź "topologia pierścienia" jest zbyt ogólna: pomija kluczowy element FDDI, czyli drugi (zapasowy) pierścień.
- Odpowiedzi "topologia gwiazdy" oraz "topologia gwiazdy rozproszonej" nie opisują klasycznego układu FDDI. Gwiazda kojarzy się z siecią opartą o centralny punkt (np. przełącznik/koncentrator), a FDDI jest technologią pierścieniową.
Wskazówka do nauki: gdy w opisie technologii pojawia się nacisk na ciągłość pracy po przerwaniu łącza, często kryje się za tym mechanizm redundancji. W FDDI jest nim właśnie drugi pierścień, który pozwala na rekonfigurację ścieżki transmisji.
