Absorber w kolektorze słonecznym jest kluczowym elementem odpowiedzialnym za zamianę energii promieniowania słonecznego na ciepło oraz za przekazanie tego ciepła do czynnika roboczego (najczęściej roztworu glikolu) krążącego w rurkach lub kanałach.
Z tego powodu materiał absorbera dobiera się tak, aby spełniał jednocześnie kilka warunków:
- wysoka przewodność cieplna – żeby ciepło szybko rozchodziło się po płycie i było sprawnie odbierane przez układ hydrauliczny,
- odpowiednia odporność korozyjna – ponieważ element pracuje w zmiennych temperaturach i wilgotności,
- możliwość wykonania cienkich blach i dobrego połączenia z rurkami (np. przez zgrzewanie/łączenie technologiczne),
- stabilność w czasie – aby parametry nie pogarszały się znacząco w eksploatacji.
W praktyce typowymi materiałami spełniającymi te wymagania są miedź oraz aluminium, dlatego odpowiedź "aluminium lub miedzi" jest właściwa.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych, egzaminacyjnych powodów:
- "aluminium lub mosiądzu" – mosiądz jest stopem miedzi i cynku, częściej spotykanym w armaturze; jako materiał płyty absorbera nie jest typowym wyborem i może prowadzić do gorszych parametrów lub wyższych kosztów bez korzyści funkcjonalnych.
- "tworzywa lub stali" – tworzywa sztuczne mają z reguły znacznie niższą przewodność cieplną, co ogranicza sprawność. Stal (zwłaszcza bez odpowiednich rozwiązań antykorozyjnych) może pogarszać warunki pracy przez korozję i nie jest klasycznym materiałem absorbera w podstawowych konstrukcjach.
- "miedzi lub żeliwa" – żeliwo jest ciężkie, kruche i ma niekorzystne właściwości dla elementu, który ma szybko przewodzić i równomiernie rozprowadzać ciepło; kojarzy się raczej z korpusami/elementami konstrukcyjnymi, a nie z absorberem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy absorbera, w pierwszej kolejności wybieraj materiały bardzo dobrze przewodzące ciepło (miedź, aluminium), bo to bezpośrednio wpływa na sprawność odbioru energii.
