W DHCP standardowy przydział adresów jest dynamiczny: klient otrzymuje adres z puli na określony czas (dzierżawę), a przy kolejnych odnowieniach może dostać ten sam lub inny adres – zależnie od konfiguracji i dostępności.
Aby mieć pewność, że konkretny komputer zawsze otrzyma konkretny adres IP z serwera DHCP, stosuje się rezerwację. Rezerwacja to wpis w konfiguracji serwera DHCP, który wiąże identyfikator klienta (w praktyce najczęściej adres sprzętowy interfejsu sieciowego) z wybranym adresem IP. Dzięki temu serwer, widząc to urządzenie, przydziela mu zawsze ten sam IP, ale nadal centralnie zarządza ustawieniami (np. bramą, DNS, czasem dzierżawy).
Dlaczego pozostałe opcje są niepoprawne?
- "Wykluczenie adresu IP dla komputera." Wykluczenie usuwa wskazany adres (lub zakres adresów) z puli dostępnej do automatycznego przydziału. To zapobiega wydawaniu danego IP komukolwiek, ale nie tworzy powiązania "ten komputer → ten adres".
- "Dzierżawę adresu IP." Dzierżawa (lease) opisuje czas obowiązywania przydziału adresu dla klienta. Sam parametr dzierżawy nie gwarantuje stałego IP dla konkretnego hosta; reguluje tylko, jak długo klient może używać przydzielonego adresu, zanim go odnowi.
- "Pulę adresów IP." Pula (zakres/scope) określa, z jakich adresów serwer może przydzielać IP klientom. To konieczny element działania DHCP, ale nie zapewnia, że jeden określony klient zawsze dostanie ten sam, z góry ustalony adres.
W praktyce rezerwacje są szczególnie przydatne dla urządzeń, do których odwołujemy się "po IP" (drukarki, kamery, punkty dostępowe) lub gdy konfigurujemy reguły zapory i przekierowania portów. Typowe błędy to mylenie rezerwacji z wykluczeniem oraz próba rezerwacji adresu spoza zakresu zarządzanego przez DHCP.
