W praktycznych kartach sieciowych Ethernet dane są przesyłane w postaci strumienia bitów, a poprawna interpretacja bitów wymaga synchronizacji nadajnika i odbiornika. W Ethernet synchronizacja nie jest realizowana przez bity START/STOP (jak w typowej transmisji asynchronicznej UART/RS-232), tylko przez mechanizmy warstwy fizycznej: odbiornik odzyskuje taktowanie z przebiegu sygnału, a kodowanie linii zapewnia wystarczającą liczbę przejść do synchronizacji. Dlatego właściwe ujęcie dla Ethernet to transmisja synchroniczna.
Drugi człon odpowiedzi dotyczy trybu kierunkowości transmisji:
- Full duplex oznacza jednoczesne wysyłanie i odbieranie danych. To eliminuje kolizje na łączu i pozwala wykorzystać przepustowość w obu kierunkach naraz, co jest kluczowe dla "maksymalnej wydajności". W nowoczesnych sieciach połączenie karty ze switchem jest standardowo zestawiane jako full duplex (często przez autonegocjację).
- Half duplex dopuszcza komunikację w obu kierunkach, ale nie jednocześnie. Gdy jedna strona nadaje, druga musi czekać, co zmniejsza efektywność i zwiększa opóźnienia; historycznie wiązało się to też z mechanizmem kolizji w środowisku współdzielonym.
- Simplex to transmisja tylko w jednym kierunku, więc z definicji nie zapewnia maksymalnej wydajności w typowych zastosowaniach sieciowych, gdzie równolegle wysyła się i odbiera dane (np. pobieranie i potwierdzenia, ruch dwukierunkowy aplikacji).
Dlatego poprawne połączenie dla maksymalnej wydajności w Ethernet to "synchroniczną Full duplex". Odpowiedzi zawierające "asynchroniczną" sugerują model znany z RS-232 (START/STOP), który nie opisuje działania kart Ethernet. Z kolei warianty z "Simplex" nie odpowiadają typowej, dwukierunkowej komunikacji sieciowej, a "Half duplex" jest mniej efektywny od full duplex.
