Grzejnik żeliwny członowy (złożony z "żeberek") ma dużą masę i po zawieszeniu działa na mocowania nie tylko siłą ciężaru, ale też momentem, który może odchylać grzejnik od ściany. Dlatego w poprawnym montażu rozróżnia się:
- mocowania nośne (dolne) – przenoszą ciężar grzejnika na ścianę,
- mocowania stabilizujące (górne) – utrzymują pion, dystans od ściany i zapobiegają "kołysaniu" grzejnika.
Odpowiedź "jeden uchwyt i dwa wsporniki." odpowiada typowej logice takiego podziału: jeden element dolny jako minimalne podparcie dla krótkiego (4‑członowego) grzejnika oraz dwa punkty górne, które stabilizują i pozwalają ustawić grzejnik w pionie. W kontekście praktyk montażowych przyjmuje się, że jeden dolny uchwyt może przypadać na kilka członów, natomiast na górze często stosuje się dwa punkty, by ograniczyć obrót/odchylenie.
Odpowiedź "dwa wsporniki." bywa niewystarczająca, ponieważ nie rozdziela funkcji nośnej i stabilizującej: przy dużej masie grzejnika same punkty (w zależności od tego, co autor rozumie przez "wspornik") mogą nie zapewnić zarówno pewnego podparcia, jak i stabilizacji w pionie.
Odpowiedź "dwa uchwyty." sugeruje dwa elementy tego samego typu. Nawet jeśli zapewnią podparcie ciężaru, nadal może brakować skutecznego ustalenia grzejnika w pionie i zabezpieczenia przed odchyleniem od ściany.
Odpowiedź "jeden wspornik i dwa uchwyty." zwiększa liczbę elementów nośnych, ale daje tylko jeden punkt stabilizacji – to może nie wystarczyć do pewnego wypionowania i unieruchomienia grzejnika, szczególnie gdy ściana lub mocowania mają minimalne tolerancje montażowe.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "stabilne osadzenie" zwykle trzeba uwzględnić co najmniej jeden element przenoszący ciężar oraz co najmniej dwa punkty zapobiegające odchyleniu. Najczęstszy błąd to traktowanie wszystkich mocowań jako równoważnych, bez rozumienia ich funkcji.
