Aby uzyskać trwałe rozproszenie roztworu wodnego w podłożu maściowym, trzeba dobrać podłoże zdolne do absorpcji i emulgowania wody. Kluczowym parametrem jest liczba wodna, czyli maksymalna ilość wody, jaką 100 g podłoża może włączyć, zachowując konsystencję maści.
Odpowiedź "eucerynę" jest właściwa, ponieważ euceryna należy do podłoży absorpcyjnych (zawiera składniki pochodne lanoliny), dzięki czemu może włączyć znaczne ilości fazy wodnej i utworzyć stabilną maść (emulsję typu w/o). To właśnie takie podłoża stosuje się w recepturze, gdy w leku ma się znaleźć dużo roztworu wodnego.
- "wosk żółty" jest przede wszystkim składnikiem nadającym twardość i zwiększającym lepkość; sam w sobie nie rozwiązuje problemu włączenia dużej ilości roztworu wodnego i nie zastępuje podłoża absorpcyjnego.
- "parafinę stałą" należy traktować jako podłoże/komponent węglowodorowy o praktycznie braku zdolności wiązania wody, więc dodanie jej zamiast wazeliny nie poprawi stabilności układu z roztworem wodnym.
- "wazelinę żółtą" łatwo pomylić z rozwiązaniem właściwym, bo ma podobną konsystencję do innych podłoży tłuszczowych, ale technologicznie pozostaje podłożem węglowodorowym o zbliżonej, niskiej zdolności absorpcji wody jak wazelina biała. Zmiana białej na żółtą nie zapewnia więc trwałego rozproszenia fazy wodnej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w recepcie widzisz połączenie podłoża tłuszczowego z wyraźnie dużą ilością roztworu wodnego, szukaj podłoża absorpcyjnego (np. euceryna/lanolina) albo konieczności użycia emulgatora. Podłoża czysto węglowodorowe zwykle prowadzą do rozwarstwiania przy dużym udziale wody.
