Pęcherze powietrza pod tapetą powstają najczęściej wtedy, gdy podczas przyklejania w warstwie kleju lub między tapetą a podłożem zostanie uwięzione powietrze albo klej nierównomiernie zwiąże. W gotowej, wyschniętej okładzinie taka wada wygląda jak wybrzuszenie i zwykle nie daje się jej usunąć samym dociskaniem, ponieważ powietrze nie ma ujścia.
Poprawna metoda naprawy polega na wykonaniu małego nacięcia w miejscu pęcherza, tak aby stworzyć ujście, a następnie delikatnym wygładzeniem (np. wałkiem lub czystą szpachelką do dociskania, używaną już nie do cięcia) wyprowadza się powietrze na zewnątrz i przywraca przyleganie tapety. Do samego wykonania nacięcia najlepsza jest odpowiedź "żyletką.", ponieważ żyletka ma bardzo cienkie i ostre ostrze, umożliwiające precyzyjne cięcie o minimalnej długości. Dzięki temu ryzyko poszarpania krawędzi tapety jest mniejsze, a ślad po naprawie łatwiej zamaskować.
Odpowiedź "szpachelką." jest błędna, bo szpachelka służy głównie do dociskania, wygładzania i rozprowadzania, a nie do wykonywania precyzyjnych nacięć; użycie jej do "przecięcia" zwykle nie daje czystego cięcia. Odpowiedź "nożyczkami." także jest nietrafna: nożyczki wymagają uchwycenia materiału i wykonują większe, mniej kontrolowane cięcie, co przy tapecie przyklejonej do ściany jest niepraktyczne. Odpowiedź "nożem kuchennym." jest niewłaściwa, bo nie jest to narzędzie do robót wykończeniowych; dodatkowo zwykle ma grubsze ostrze i trudniej nim wykonać bardzo małe, punktowe nacięcie bez ryzyka rozdarcia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o usuwanie pęcherzy kluczowe jest rozróżnienie dwóch etapów: nacięcie (narzędzie tnące, bardzo ostre) oraz wygładzenie/docisk (narzędzie dociskające, nie tnące).
