KWALIFIKACJA ROL12 - STYCZEŃ 2015

Jałowo oznacza, że pojemnik i sposób pobrania nie wprowadzają dodatkowych drobnoustrojów z otoczenia.

W praktyce używa się sterylnego pojemnika, unika dotykania wnętrza korka i szyjki oraz szybko zamyka próbkę, aby wynik badania dotyczył mleka, a nie zanieczyszczeń.

Jałowa probówka z korkiem ogranicza ryzyko kontaminacji oraz zapewnia szczelność w transporcie.

To ważne, bo nawet niewielkie zanieczyszczenie z rąk, powietrza czy naczyń może zmienić liczbę i rodzaj bakterii, a przez to zafałszować wynik posiewu.

Nie jest to właściwy sposób pobrania próbki do transportu.

Płytka Petriego służy do posiewu w laboratorium, a w czasie przenoszenia łatwo się zanieczyszcza i nie zapewnia szczelności. Do pobrania potrzebny jest jałowy, zamykany pojemnik.

Jedną z najczęstszych przyczyn jest kontaminacja próbki podczas pobierania.

Powstaje, gdy pojemnik nie jest jałowy albo gdy dotyka się wnętrza korka/szyjki. Wtedy do mleka dostają się bakterie środowiskowe i wynik nie odzwierciedla stanu zwierzęcia ani higieny udoju.

Do oceny gęstości mleka używa się laktodensytometru, co dotyczy badań fizykochemicznych.

Badanie bakteriologiczne wymaga natomiast pobrania próbki do jałowego pojemnika, a następnie wykonania posiewu na odpowiednim podłożu w warunkach laboratoryjnych.

Najczęściej wtedy, gdy występują objawy zapalenia wymienia lub nieprawidłowości w mleku (np. skrzepy, zmiana barwy) i trzeba ustalić czynnik etiologiczny.

Próbkę pobiera się aseptycznie do jałowego pojemnika, aby posiew miał wartość diagnostyczną.

Zwykle nie jest to wybór właściwy do klasycznego posiewu bakteriologicznego.

Dodatki chemiczne mogą być przeznaczone do innych typów badań lub stabilizacji materiału. W bakteriologii dąży się do pobrania mleka do jałowego, obojętnego pojemnika zgodnie z procedurą laboratorium.

Najważniejsze jest użycie jałowego pojemnika, ograniczenie kontaktu z wnętrzem korka oraz szybkie zamknięcie probówki.

W praktyce pomaga też zachowanie czystych rąk/rękawic, praca w możliwie czystym środowisku i pobranie próbki w sposób uporządkowany, bez odkładania otwartych naczyń.

Posiew wykonuje się w laboratorium mikrobiologicznym na odpowiednich podłożach.

W gospodarstwie lub gabinecie zwykle pobiera się tylko próbkę do jałowego pojemnika, a dalsze etapy (posiew, inkubacja, identyfikacja) wymagają warunków i wyposażenia laboratoryjnego.

Częsty błąd to wybór odpowiedzi kojarzącej się ogólnie z mikrobiologią (np. płytka Petriego), mimo że pytanie dotyczy pojemnika do pobrania/transportu.

Inny błąd to mylenie badań bakteriologicznych z fizykochemicznymi (laktodensytometr) lub z próbówkami z dodatkami do innych badań.