W długim kikucie przedramienia często pozostaje użyteczny zakres ruchu pronacji i supinacji, wynikający z rotacji kości promieniowej względem kości łokciowej. Aby ten ruch dało się funkcjonalnie wykorzystać w protezie, kikut nie może "ślizgać się" i obracać swobodnie w leju.
Dlatego rozwiązaniem jest odpowiednie ukształtowanie końca kikuta już na etapie pobierania negatywu. Spłaszczenie końca kikuta podczas pobierania negatywu tworzy warunki do bardziej przewidywalnego kontaktu, poprawia kontrolę rotacyjną i pomaga w przenoszeniu ruchu pro- i supinacji na protezę (zamiast tracenia go na tarcie i niekontrolowane przemieszczanie tkanek miękkich).
Pozostałe propozycje nie odnoszą się bezpośrednio do kluczowego mechanizmu, którym jest kontrola rotacji:
- "wykonać w protezie długi lej kikutowy" – sama długość leja może zwiększać powierzchnię kontaktu, ale nie gwarantuje stabilizacji rotacyjnej, jeśli brak właściwego ukształtowania końca i stref kontroli.
- "maksymalnie wydłużyć ściankę przednią leja" – zmiana długości jednej ścianki nie jest jednoznaczną metodą przenoszenia pronacji/supinacji; może nawet ograniczać komfort lub zakres ruchu, jeśli jest przesadna.
- "pobrać negatyw gipsowy od wysokości pachy" – wysoki zakres pobierania negatywu dotyczy raczej zawieszenia i stabilizacji całej protezy, a nie specyficznie wykorzystania rotacji w kikucie przedramienia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli pytanie dotyczy wykorzystania pronacji/supinacji w długim kikucie, szukaj odpowiedzi związanej z modelowaniem kikuta i kontrolą rotacji, a nie jedynie z "wydłużaniem" elementów leja.
