W instalacjach solarnych (kolektorach słonecznych) uzysk ciepła silnie zależy od tego, jak prostopadle promieniowanie słoneczne pada na powierzchnię absorbera. Im mniejsza "ukośność" padania promieni, tym większa część energii jest efektywnie przechwytywana i zamieniana na ciepło.
W sezonie letnim Słońce w Polsce (i w ogóle na średnich szerokościach geograficznych półkuli północnej) wznosi się znacznie wyżej niż zimą. To oznacza, że aby "celować" w warunki letnie, kolektor powinien mieć mniejsze nachylenie względem poziomu niż ustawienie projektowane na zimę lub na kompromis całoroczny. Z tego powodu jako typową wartość dla maksymalizacji uzysków letnich często przyjmuje się kąt rzędu 30°.
Dlaczego pozostałe wartości są mniej korzystne w tym scenariuszu?
- 45° to częsty kompromis dla pracy bardziej "uniwersalnej", ale dla czysto letniego celu (basen) bywa zbyt stromy, przez co w południe latem promienie padają mniej korzystnie.
- 60° jest typowe raczej dla preferowania uzysków w okresach przejściowych lub zimą (niższe położenie Słońca). Latem taki kąt zwykle pogarsza dopasowanie geometryczne.
- 90° (pion) w zastosowaniu do letniego podgrzewu wody w basenie jest skrajnie niekorzystny dla większości dobowych warunków nasłonecznienia, bo kolektor "patrzy" zbyt pionowo.
W praktyce dokładny dobór kąta może zależeć od miejsca montażu (dach/grunt), zacienienia, orientacji względem stron świata oraz tego, czy priorytetem jest tylko lato, czy też wydłużenie sezonu kąpielowego (wiosna/jesień). Jednak w ujęciu egzaminacyjnym, przy założeniu "maksymalnej efektywności w sezonie letnim", poprawna jest odpowiedź z mniejszym nachyleniem.
