W przypadku siedziska ławki parkowej kluczowe jest, aby materiał dobrze znosił jednocześnie obciążenia mechaniczne (tarcie, uderzenia, nacisk) oraz warunki zewnętrzne (okresowe zawilgocenie, wysychanie, zmiany temperatury, rozwój grzybów). Dlatego do uzyskania największej trwałości wybiera się zwykle gatunki o lepszych parametrach wytrzymałościowych i wyższej naturalnej trwałości.
Odpowiedź "dębowego" jest właściwa, ponieważ drewno dębowe jest powszechnie uznawane za bardziej trwałe w zastosowaniach zewnętrznych niż wiele gatunków liściastych o niższej odporności. Dodatkowo dobrze sprawdza się w elementach narażonych na ścieranie, co ma znaczenie dla siedziska ławki.
Pozostałe propozycje są gorszym wyborem, gdy priorytetem jest maksymalna trwałość:
- "topolowego" – topola należy do gatunków lekkich i z reguły mniej odpornych na uszkodzenia oraz oddziaływanie wilgoci; w praktyce wymagałaby intensywniejszej ochrony i częstszej konserwacji.
- "bukowego" – buk jest często wykorzystywany we wnętrzach (np. meble), ale w warunkach zewnętrznych, szczególnie przy nawilgacaniu i przesychaniu, nie jest typowym materiałem na elementy o długiej żywotności bez bardzo dobrej ochrony.
- "brzozowego" – brzoza również nie jest standardowym wyborem na mocno eksploatowane elementy zewnętrzne; przy narażeniu na wodę i mikroorganizmy może szybciej tracić właściwości.
W praktyce trwałość ławki zależy także od konstrukcji (odpływ wody, brak miejsc zalegania wilgoci), jakości wykonania oraz zabezpieczeń (impregnacja, olejowanie/lakierowanie, regularna konserwacja). Jednak przy pytaniu o sam gatunek drewna wybór dębu najlepiej wspiera cel "największej trwałości".
