W recepcie na krople do nosa występuje Targesinum oraz 0,9% roztwór chlorku sodu. Preparaty srebra w takiej postaci mają charakter koloidalny i są stabilizowane m.in. przez ładunek elektryczny cząstek oraz warstwę hydratacyjną. Wprowadzenie elektrolitu (tu: NaCl) dostarcza jonów, które mogą zneutralizować ładunek na cząstkach koloidu i doprowadzić do utraty stabilności.
Dlatego pojawia się niezgodność typu wysolenie: elektrolity, a szczególnie jony chlorkowe, powodują koagulację koloidu srebra i powstanie osadu. Taki preparat jest niestabilny, niejednorodny i nie spełnia celu terapeutycznego.
Poprawna korekta polega na zastąpieniu 0,9% NaCl 5% roztworem glukozy. Glukoza jest nieelektrolitem, więc nie dostarcza jonów chlorkowych i nie wywołuje koagulacji koloidu. Jednocześnie 5% glukoza jest roztworem o właściwościach osmotycznych zbliżonych do izotonii, co jest istotne dla tolerancji kropli do nosa.
Pozostałe propozycje nie usuwają przyczyny problemu albo są technologicznie nieadekwatne: zamiana na inny preparat srebra nie eliminuje jonów Cl- (mechanizm wysolenia pozostaje), parafina ciekła nie jest właściwym rozpuszczalnikiem dla takiej postaci (brak zgodności faz i brak możliwości uzyskania odpowiedniego roztworu wodnego), a zwiększenie ilości glicerolu zmienia głównie lepkość/komfort podania, ale nie eliminuje elektrolitu odpowiedzialnego za koagulację.
W praktyce receptury kluczowe jest rozpoznanie: koloid srebra + elektrolit (NaCl) = ryzyko wysolenia. Korekta powinna usuwać elektrolit i jednocześnie zachować wymagania użytkowe preparatu (np. izotonia).
