Format CD-Audio (płyta audio) opiera się na nieskompresowanym sygnale PCM o stałych, z góry określonych parametrach: 44,1 kHz (częstotliwość próbkowania) oraz 16 bit (rozdzielczość kwantyzacji). Dlatego, aby przygotować nagranie do postaci zgodnej z CD-Audio, należy zachować plik właśnie w takich parametrach. W praktyce oznacza to eksport/render do PCM (np. WAV/AIFF) z ustawieniami 44,1 kHz/16 bit.
Odpowiedź z parametrami 48 kHz/16 bit jest błędna, ponieważ 48 kHz nie jest standardem CD-Audio. To bardzo częste ustawienie w produkcji wideo i telewizyjnej, więc łatwo je "odruchowo" wybrać, ale nośnik CD-Audio wymaga 44,1 kHz. Jeśli materiał jest w 48 kHz, trzeba wykonać prawidłowe przekształcenie (resampling) do 44,1 kHz przed przygotowaniem płyty.
Odpowiedź "plik w formacie MP3" jest niepoprawna z dwóch powodów: po pierwsze MP3 to kompresja stratna, czyli część informacji o sygnale jest bezpowrotnie usuwana; po drugie CD-Audio nie przechowuje danych jako MP3, tylko jako PCM. Użycie MP3 jako "archiwum" obniża jakość i ogranicza późniejszą obróbkę.
Odpowiedź "plik w formacie MP3 oraz plik odszumiony" również jest błędna: dodatkowy "plik odszumiony" nie rozwiązuje problemu zgodności ze standardem CD-Audio, a MP3 nadal pozostaje stratnym formatem. Ponadto odszumianie jest ingerencją w materiał i powinno być decyzją realizacyjną, a nie wymogiem standardu nośnika.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skojarzenie: CD = 44,1 / 16. Z kolei wideo najczęściej kojarzy się z 48 kHz. Takie rozróżnienie pomaga szybko eliminować typowe pułapki w odpowiedziach.
