Skok gwintu to odległość osiowa pomiędzy kolejnymi zwojami. W toczeniu gwintów na CNC skok jest realizowany przez zsynchronizowany ruch osi z obrotami wrzeciona. W praktyce oznacza to, że sterowanie musi "wiedzieć", jaki przesuw osi ma przypadać na jeden obrót.
W wielu układach sterowania (standard ISO w toczeniu) informacja o tym, jak szybko ma poruszać się narzędzie wzdłuż osi w stosunku do obrotu, jest przekazywana przez adres F, czyli posuw. Jeżeli posuw jest interpretowany jako posuw na obrót (np. mm/obr), to jego wartość odpowiada skokowi gwintu. Dlatego zmieniając wartość liczbową przy literze adresowej F zmieniamy skok wykonywanego gwintu.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego, co definiuje skok:
- "D (korektor narzędzia)" – korekcja narzędzia służy do kompensacji geometrii/zużycia, doboru punktu odniesienia czy wymiaru, ale sama w sobie nie ustala zależności przesuwu do obrotu, więc nie wyznacza skoku.
- "T (wybór narzędzia)" – wybór narzędzia określa, jakim nożem pracujemy (np. nóż do gwintów), lecz nawet najlepsze narzędzie nie zmieni skoku, jeśli parametr posuwu/synchronizacji pozostanie bez zmian.
- "Q (promień wodzący)" – taki opis parametru nie jest typowym, uniwersalnym wyznacznikiem skoku gwintu. Parametry pomocnicze mogą wpływać na strategię, dokładność, powtarzalność lub kształt, ale nie są podstawowym "pokrętłem" do zmiany skoku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi o zmianę skoku gwintu, szukaj parametru, który określa przesuw osi przypadający na obrót wrzeciona. Najczęściej będzie to właśnie posuw (F) w trybie toczenia/gwintowania. Jeżeli w zadaniu pojawiają się nietypowe kody, pamiętaj, że znaczenie niektórych adresów bywa zależne od producenta sterowania, dlatego w praktyce zawsze warto odnieść się do dokumentacji konkretnej maszyny.
