Wymagania mówią o 4 podsieciach oraz o 62 urządzeniach w każdej podsieci. W IPv4, dla danej maski, liczba adresów w jednej podsieci wynosi 2^h, gdzie h to liczba bitów hosta. Liczba hostów użytecznych jest mniejsza o 2, bo jeden adres to adres sieci, a drugi to broadcast: 2^h − 2.
Skoro w podsieci ma działać 62 urządzenia, przyjmujemy warunek:
2^h − 2 ≥ 62.
Najmniejsze h spełniające to: h = 6, bo 2^6 = 64, a 64 − 2 = 62 hosty użyteczne. To oznacza, że w ostatnim oktecie maski zostawiamy 6 bitów na hosty, a pozostałe bity przeznaczamy na sieć/podsieć.
Dla typowej sieci klasy C punktem wyjścia jest prefiks /24. Gdy zostawiamy 6 bitów hosta, prefiks wynosi /26 (bo 32 − 6 = 26). Maska /26 w zapisie kropkowym to 255.255.255.192 (w ostatnim oktecie 11000000).
Dlaczego pozostałe maski nie pasują?
- 255.255.255.128 to /25: zostawia 7 bitów hosta, daje 2^7 − 2 = 126 hostów. Spełnia warunek hostów, ale tworzy tylko 2 podsieci w obrębie /24 (za mało, bo potrzebne są 4).
- 255.255.255.224 to /27: zostawia 5 bitów hosta, daje 2^5 − 2 = 30 hostów. To za mało na 62 urządzenia.
- 255.255.255.240 to /28: zostawia 4 bity hosta, daje 14 hostów. Również za mało.
Wniosek: jedyną maską, która jednocześnie pozwala uzyskać co najmniej 4 podsieci w obrębie /24 oraz zapewnia dokładnie 62 hosty użyteczne w każdej podsieci, jest 255.255.255.192 (prefiks /26).
