Skrót B2C pochodzi od ang. business-to-consumer i opisuje relację rynkową, w której przedsiębiorstwo kieruje sprzedaż oraz komunikację marketingową do konsumenta, czyli klienta indywidualnego. W praktyce reklamy i marketingu oznacza to projektowanie przekazu, oferty i kanałów dotarcia pod potrzeby osób prywatnych (np. użytkowników sklepów internetowych, nabywców usług, subskrybentów).
Dlatego w bazie danych typu B2C gromadzi się informacje potrzebne do działań reklamowych i sprzedażowych skierowanych do klientów indywidualnych, np. dane identyfikacyjne i kontaktowe (w zakresie dopuszczalnym), preferencje, segmenty, reakcje na kampanie, historię interakcji, zgody marketingowe.
Odpowiedź "konsumentów." jest poprawna, bo bezpośrednio wynika z definicji B2C: litera "C" oznacza consumer (konsument).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ wskazują inne role:
- "pracowników." dotyczy danych kadrowych (HR) lub wewnętrznych baz firmy, a nie bazy marketingowej rynku B2C.
- "producentów." odnosi się do podmiotów w łańcuchu dostaw; taki kierunek jest bliższy relacjom między firmami (np. B2B), a nie do klienta indywidualnego.
- "dystrybutorów." to również podmioty gospodarcze pośredniczące w sprzedaży; gromadzenie danych o nich nie odpowiada celowi bazy konsumenckiej.
Wskazówka egzaminacyjna: w skrótach rynkowych zwracaj uwagę na ostatnią literę: "C" = konsument, "B" = firma. To pomaga szybko ustalić, kto jest odbiorcą przekazu i czy baza danych dotyczy osób prywatnych czy organizacji.
