W przypadku pracownika zatrudnionego od 1 stycznia 2019 r. standardowy okres przechowywania dokumentacji pracowniczej (w tym akt osobowych) wynosi 10 lat. Jest to obowiązek pracodawcy wynikający z przepisów prawa pracy. Ważne jest także, że okres ten liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu albo wygasł, a nie od samej daty rozwiązania umowy.
Odpowiedź "10 lat" jest poprawna, bo odpowiada zasadzie obowiązującej dla nowo zatrudnianych pracowników od 2019 r., wprowadzonej po zmianach związanych z elektronizacją i przekazywaniem danych do systemu ubezpieczeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "5 lat" – taki okres nie jest standardowym terminem przechowywania akt osobowych pracownika zatrudnionego od 2019 r.; wybór tej wartości zwykle wynika z mylenia z innymi terminami archiwizacji w firmach.
- "25 lat" – w kontekście dokumentacji pracowniczej nie jest to właściwy, powszechny okres ustawowy dla akt osobowych; to typowy "distraktor" liczbowy.
- "50 lat" – to historycznie znany okres przechowywania dokumentacji (obowiązujący wcześniej jako zasada ogólna), a obecnie dotyczy wybranych sytuacji szczególnych lub określonych grup zatrudnienia. Dla pracowników zatrudnionych od 1.01.2019 r. nie jest to standard.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy w pytaniu podano datę zatrudnienia. Jeśli jest "od 1.01.2019 r.", domyślną odpowiedzią jest 10 lat, a kluczowym haczykiem bywa sposób liczenia terminu (od końca roku).