W pytaniu sprawdzana jest znajomość aktualnej definicji mikroinstalacji w polskich przepisach dotyczących odnawialnych źródeł energii. Definicja ta określa progi mocy, które decydują m.in. o tym, czy dane źródło OZE może korzystać z uproszczonych procedur (typowych dla prosumentów) oraz jak jest kwalifikowane w dokumentacji i w kontaktach z operatorem sieci.
Odpowiedź "źródle energii, o łącznej mocy elektrycznej nie większej niż 50 kW … lub o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nie większej niż 150 kW" jest poprawna, ponieważ odpowiada obowiązującym progom dla mikroinstalacji wskazywanym w ustawie o odnawialnych źródłach energii. Ważnym elementem definicji jest też warunek przyłączenia do sieci o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV — to parametr sieci, a nie "moc instalacji".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wariant z progami 30 kW / 100 kW jest zaniżony. Taka odpowiedź może kusić osoby, które kojarzą mikroinstalacje wyłącznie z małymi domowymi układami, ale definicja ustawowa dopuszcza wyższe wartości.
- Wariant z progami 40 kW / 120 kW odpowiada wcześniejszym (historycznym) parametrom z okresu, gdy definicja była inna. To typowa pułapka egzaminacyjna: wartości są bardzo podobne do aktualnych i łatwo je pomylić.
- Wariant z progami 20 kW / 80 kW również jest zaniżony i nie odpowiada aktualnej definicji mikroinstalacji.
Wskazówka do nauki: warto zapamiętać, że progi mikroinstalacji zostały w czasie podniesione (w uproszczeniu: z poziomu 40/120 do 50/150). Na egzaminie często sprawdza się właśnie to rozróżnienie oraz poprawne odczytanie, że 110 kV dotyczy napięcia sieci elektroenergetycznej.
