Korozja metali (zwłaszcza stali) ma w typowych warunkach charakter elektrochemiczny: na powierzchni tworzą się mikroogniwa, w których zachodzą równolegle procesy anodowe (rozpuszczanie metalu) i katodowe (np. redukcja tlenu). Z tego powodu metody ochrony przed korozją często dzieli się na pasywne (izolujące) oraz aktywne (wpływające na przebieg reakcji elektrochemicznych).
"Zastosowaniu ochrony katodowej." jest poprawne, bo ochrona katodowa to klasyczny przykład ochrony aktywnej: poprzez doprowadzenie prądu lub zastosowanie anod protektorowych zmienia się potencjał chronionej konstrukcji tak, aby pracowała ona jako katoda. W praktyce ogranicza to proces anodowego roztwarzania metalu, czyli spowalnia korozję.
Pozostałe odpowiedzi opisują metody powłokowe, które przede wszystkim tworzą warstwę oddzielającą metal od środowiska:
- "metalizowaniu natryskowym konstrukcji." – polega na nanoszeniu warstwy metalu metodą natrysku. Jest to ochrona przez powłokę (barierę), a nie przez sterowanie potencjałem elektrochemicznym całej konstrukcji.
- "zagruntowaniu jej farbą epoksydową." – grunt epoksydowy tworzy powłokę malarską o dobrych właściwościach barierowych i przyczepności, ale mechanizm ochrony jest izolacyjny (pasywny).
- "zastosowaniu cynkowania półfabrykatów." – cynkowanie wprowadza warstwę cynku pełniącą funkcję ochronną; w ujęciu egzaminacyjnym jest to metoda powłokowa. Choć cynk może działać protektorowo w miejscach uszkodzeń, nadal jest to ochrona realizowana przez warstwę na powierzchni, a nie przez typową instalację ochrony katodowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się prąd, anody protektorowe, polaryzacja, potencjał – zwykle mowa o ochronie aktywnej. Jeśli pojawia się farba, grunt, warstwa, powłoka, natrysk, ocynk – najczęściej jest to ochrona pasywna (powłokowa).
