W schematach blokowych pętla sterowana licznikiem jest zwykle przedstawiana jako sekwencja: inicjalizacja zmiennej (ustawienie wartości startowej), następnie sprawdzenie warunku (czy można wykonać kolejną iterację), wykonanie bloku instrukcji oraz zmiana licznika (krok), po czym powrót do sprawdzenia warunku.
W języku JavaScript dokładnym odpowiednikiem takiej konstrukcji jest pętla for, ponieważ ma ona trzy kluczowe elementy zapisane w nagłówku: (1) inicjalizację, (2) warunek kontynuacji oraz (3) modyfikację licznika. Jeżeli diagram wskazuje start od 0, granicę "do 10" oraz zwiększanie o 2, to poprawna jest pętla, w której licznik ma wartość początkową 0, warunek dopuszcza wykonanie iteracji do wartości 10 włącznie, a modyfikacja zwiększa licznik o 2.
Dlaczego pozostałe typowe odpowiedzi bywają błędne w takich zadaniach?
- Pętla while często nie odzwierciedla wprost schematu z licznikiem, bo inicjalizacja i krok muszą być zapisane osobno. Łatwo wtedy o pomyłkę: brak inkrementacji lub inkrementacja w złym miejscu.
- Pętla do...while wykonuje blok co najmniej raz, więc nie pasuje, gdy schemat najpierw sprawdza warunek, a dopiero potem wykonuje instrukcje.
- Pętla for z innym krokiem (np. zwiększanie o 1) daje inny zbiór wartości i nie realizuje iteracji "co 2", więc nie odpowiada algorytmowi.
Na egzaminie warto czytać schemat "technicznie": znajdź wartość startową licznika, sprawdź, czy warunek jest przed czy po bloku, i koniecznie odczytaj krok (np. +2). To pozwala dobrać właściwą postać pętli bez zgadywania.
