Biosensor składa się m.in. z elementu biologicznego (bioreceptora), który odpowiada za selektywne rozpoznanie analitu, oraz z przetwornika, który zamienia efekt rozpoznania na sygnał mierzalny. Dobór bioreceptora zależy od tego, co chcemy wykryć.
Jeżeli analitem są antygeny wirusa grypy, najbardziej typowym i selektywnym elementem rozpoznającym jest przeciwciało. Przeciwciała wiążą określone epitopy antygenu z wysokim powinowactwem i swoistością, dzięki czemu sygnał biosensora jest związany głównie z obecnością konkretnego antygenu, a nie przypadkowych składników próbki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Enzym" – enzymy są często bioreceptorami w biosensorach (np. w czujnikach glukozy), ale działają przez katalizę określonej reakcji chemicznej substratu. Antygen nie jest typowym "substratem" enzymatycznym w tym sensie; do wykrywania antygenów standardowo wykorzystuje się mechanizmy immunochemiczne.
- "Mikroorganizm" – całe mikroorganizmy bywają stosowane w biosensorach środowiskowych (np. do oceny toksyczności), jednak nie zapewniają one z definicji swoistego wiązania pojedynczego antygenu wirusowego. Selektywność byłaby zwykle gorsza i zależna od wielu procesów biologicznych.
- "Komórka" – czujniki komórkowe mogą reagować na bodźce biologiczne, ale są to systemy złożone; odpowiedź komórki nie musi być jednoznacznie skorelowana z obecnością konkretnego antygenu grypy. Do precyzyjnego wykrywania antygenów preferuje się elementy o jasno zdefiniowanej swoistości, takie jak przeciwciała.
W praktyce laboratoryjnej ta logika odpowiada temu, jak działają testy immunochemiczne i wiele testów antygenowych: antygen jest wychwytywany przez swoiste przeciwciało, a następnie sygnał jest wzmacniany i mierzony (optycznie, elektrochemicznie lub inną techniką).
