Analiza organoleptyczna (sensoryczna) obejmuje takie cechy próbki, które można ocenić zmysłami: przede wszystkim węchem i smakiem, a często także wzrokiem (np. wrażenie barwy czy przejrzystości) oraz ogólną akceptowalność. W przypadku wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi jest to ważny etap oceny, bo nawet przy spełnieniu wielu parametrów laboratoryjnych woda o obcym zapachu może być nieakceptowalna dla konsumenta.
Dlatego poprawną odpowiedzią jest zapach — jest to klasyczny przykład cechy organoleptycznej, którą można opisać i ocenić bez wykonywania oznaczeń instrumentalnych typowych dla chemii analitycznej.
- pH – to parametr fizykochemiczny, wyznaczany metodą pomiarową (np. elektrodą). Nie jest to cecha organoleptyczna, choć może pośrednio wpływać na odczucia.
- bakterie grupy coli – to wskaźnik mikrobiologiczny bezpieczeństwa sanitarnego. Wymaga posiewów/technik mikrobiologicznych, nie oceny zmysłami.
- ogólna liczba mikroorganizmów – również parametr mikrobiologiczny, określany metodami hodowlanymi i zliczaniem kolonii; nie jest elementem organoleptyki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród odpowiedzi są jednocześnie cechy zmysłowe (zapach, smak, barwa) oraz liczby/oznaczenia laboratoryjne (pH, bakterie), to pytanie zwykle sprawdza umiejętność przypisania parametru do właściwej grupy: organoleptycznej vs fizykochemicznej vs mikrobiologicznej.
