Analiza sitowa to badanie fizyczne polegające na przesiewaniu wysuszonej (lub przygotowanej zgodnie z procedurą) próbki przez zestaw sit o malejących oczkach. Po przesiewaniu określa się masę materiału zatrzymanego na każdym sicie i na tej podstawie wyznacza się udział procentowy poszczególnych frakcji. Taki wynik opisuje skład granulometryczny (uziarnienie) gleby, np. jaki jest udział frakcji piaskowej, pyłowej czy bardzo drobnej.
Odpowiedź "sorpcji" jest nieprawidłowa, ponieważ sorpcja dotyczy zdolności gleby do wiązania jonów i związków (właściwości fizykochemicznej). Oznacza się ją metodami chemicznymi lub fizykochemicznymi (np. związanymi z wymianą jonową), a nie przez przesiewanie.
Odpowiedź "plastyczności" jest nieprawidłowa, bo plastyczność wynika z zachowania gruntu spoistego przy zmianie wilgotności i obciążeniu. Określa się ją typowo poprzez badania granic konsystencji, a nie poprzez rozdział ziaren na sitach. Sama informacja o wielkości ziaren nie wystarcza do wyznaczenia plastyczności.
Odpowiedź "pH" także jest nieprawidłowa. pH to miara odczynu (kwasowości/zasadowości) i oznacza się je przyrządowo (pH-metrem) w odpowiednim roztworze lub zawiesinie gleby. Analiza sitowa nie mierzy żadnych parametrów chemicznych, a jedynie rozmiar/udział frakcji.
W praktyce rozkład uziarnienia jest punktem wyjścia do oceny przepuszczalności, podatności na erozję czy doboru technologii rekultywacji i dalszych analiz (np. sedymentacyjnych dla drobnych frakcji, których sita nie rozdzielają wystarczająco dokładnie).
