"Wartość hodowlana" rodziny pszczelej w typowym ujęciu praktycznym oznacza przydatność do dalszej selekcji i rozmnażania. Ocenia się ją przez zestaw cech użytkowych, które przekładają się na opłacalność, bezpieczeństwo pracy w pasiece oraz przeżywalność rodzin.
W przedstawionej tabeli "Rodzina B" ma jednocześnie wysoką długowieczność pszczół, wysoką zimotrwałość oraz wysoką odporność na choroby. To cechy silnie pożądane, bo zmniejszają ryzyko strat i poprawiają stabilność rodziny w sezonie. Dodatkowo ma niską rojliwość, co zwykle jest zaletą hodowlaną: ogranicza ucieczkę pszczół z pasieki i straty w produkcji.
Równie ważne jest wysokie trzymanie się plastrów, ułatwiające przeglądy i pracę przy ulu. "Rodzina B" ma też wysoką obfitość czerwienia, co sprzyja budowaniu siły rodziny, choć samo tempo/obfitość czerwienia nie powinno przesłaniać zdrowotności i zimowli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne? "Rodzina A" ma co prawda wysokie tempo czerwienia i wysoką intensywność gromadzenia zapasów, ale jednocześnie ma wysoką rojliwość oraz niską zimotrwałość i niską długowieczność. W typowych celach selekcji są to cechy niekorzystne, mogące prowadzić do większych strat i trudniejszego prowadzenia pasieki. Odpowiedź "Obie rodziny mają taką samą wartość hodowlaną" nie pasuje, bo profile cech są wyraźnie różne, a "Rodzina B" łączy więcej cech uznawanych powszechnie za pożądane. "Nie można określić na podstawie dostarczonych danych" byłoby uzasadnione tylko wtedy, gdyby brakowało kluczowych cech lub nie dało się przyjąć typowych założeń hodowlanych; tutaj tabela dostarcza wystarczająco dużo informacji do porównania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich tabelach najpierw rozdziel cechy na zwykle pożądane (np. zimotrwałość, odporność, łagodność/praca na plastrach) i niepożądane (np. rojliwość), a dopiero potem porównuj natężenie tych cech.
