Aparat retencyjny (retainer) to aparat stosowany po zakończeniu aktywnego leczenia ortodontycznego, którego celem jest utrwalenie efektu i zapobieganie nawrotowi nieprawidłowości. W praktyce retencja polega na stabilizacji nowych pozycji zębów i tkanek otaczających, które potrzebują czasu na adaptację.
W przedstawionej tabeli trzeba dopasować funkcję aparatu do pojęcia "retencja". Opis "Stosowany do utrzymania pozycji zębów po zakończeniu leczenia ortodontycznym" jednoznacznie wskazuje na etap po leczeniu oraz na cel utrzymania uzyskanego ustawienia zębów. Taki opis odpowiada aparatowi retencyjnemu, dlatego poprawną odpowiedzią jest "Aparat B".
Pozostałe opcje nie pasują do definicji retencji:
- "Aparat A" ma opis dotyczący przemieszczania zębów i korekcji zgryzu. To charakterystyka aparatu aktywnego, działającego w trakcie leczenia, a nie po nim.
- "Aparat C" opisuje profilaktykę i wczesne leczenie ortodontyczne, czyli działanie na etapie rozwoju wad (interceptywne), co jest innym celem niż utrwalanie wyniku leczenia.
- "Żaden z powyższych" jest nieprawidłowe, bo jedna pozycja w tabeli wprost spełnia kryterium retencji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się sformułowania typu "po zakończeniu leczenia", "utrzymanie pozycji", "stabilizacja efektu", to najczęściej chodzi o retencję. Natomiast słowa "korekcja", "przemieszczanie", "leczenie czynne" wskazują na aparat aktywny.
