Aparat Soxhleta jest klasycznym zestawem laboratoryjnym do ekstrakcji ciągłej (wielokrotnej) z materiału stałego przy użyciu rozpuszczalnika. W praktyce próbkę stałą umieszcza się w gilzie/kartridżu w komorze ekstraktora, a rozpuszczalnik w kolbie jest ogrzewany. Jego pary skraplają się w chłodnicy i spływają na próbkę, a po napełnieniu komory ekstraktora następuje zlanie (syfonowanie) do kolby. Cykl powtarza się wielokrotnie, co zwiększa stopień wymycia analitu.
Odpowiedź "trudno ekstrahowalnego z fazy stałej" jest poprawna, ponieważ właśnie wielokrotne cykle kontaktu świeżego rozpuszczalnika z próbką stałą pozwalają efektywnie wydobywać składniki, które nie przechodzą łatwo do rozpuszczalnika w pojedynczym etapie ekstrakcji.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z typowych powodów:
- "łatwo ekstrahowalnego z fazy gazowej" – Soxhlet nie jest aparatem do pobierania analitów z gazów (do tego stosuje się m.in. absorpcję w cieczy, adsorpcję na złożach, pułapki itp.).
- "łatwo ekstrahowalnego z fazy ciekłej" – ekstrakcja Soxhleta nie jest metodą przeznaczoną do rozdziału ciecz–ciecz; dla cieczy typowa jest ekstrakcja w rozdzielaczu lub metody sorpcyjne (SPE).
- "trudno ekstrahowalnego z fazy ciekłej" – mimo że w aparacie występuje rozpuszczalnik (faza ciekła), źródłem analitu jest próbka stała; metoda nie rozwiązuje problemu "trudnej ekstrakcji" z cieczy, tylko z ciała stałego.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać skojarzenie: Soxhlet = próbka stała + wiele cykli świeżego rozpuszczalnika. Dzięki temu łatwiej odróżnić go od ekstrakcji ciecz–ciecz oraz technik przeznaczonych do poboru/oczyszczania fazy gazowej.
