Armatura czerpalna to elementy końcowe instalacji wodociągowej, z których użytkownik bezpośrednio korzysta (np. baterie umywalkowe, zlewozmywakowe, zawory czerpalne). Z praktycznego punktu widzenia montuje się ją podczas wykonywania białego montażu, czyli na etapie instalowania urządzeń i osprzętu sanitarnego po wykonaniu większości robót budowlano-wykończeniowych.
Taka kolejność ma uzasadnienie techniczne i organizacyjne:
- Po próbach szczelności minimalizuje się ryzyko, że wykryta nieszczelność zmusi do demontażu nowej armatury albo spowoduje zalanie i zniszczenie elementów wyposażenia.
- Po pracach "brudnych" (np. tynkowanie, szlifowanie, część prac glazurniczych) ogranicza się zabrudzenia, zarysowania i uszkodzenia powłok chromowanych oraz elementów dekoracyjnych.
- Końcowa regulacja (ustawienie, uszczelnienie, estetyczne wykończenie przejść przez przegrody) jest łatwiejsza, gdy docelowe okładziny i ceramika są już na miejscu.
Stwierdzenie "po wykonaniu stanu surowego budynku" jest nieadekwatne, bo stan surowy nie oznacza zakończenia robót instalacyjnych i wykończeniowych; na tym etapie armatura byłaby narażona na uszkodzenia i zwykle nie ma jeszcze warunków do estetycznego montażu. Odpowiedź "przed próbą szczelności instalacji" jest błędna, ponieważ próby szczelności wykonuje się na instalacji przed przekazaniem do użytkowania, a montaż osprzętu końcowego przed próbą zwiększa ryzyko strat i dodatkowych prac. Z kolei "przed zakończeniem robót wykończeniowych" jest zbyt ogólne i może sugerować zbyt wczesny montaż; w praktyce armaturę montuje się w fazie końcowej, gdy wykonywany jest biały montaż.
Na egzaminie warto kojarzyć zasadę: najpierw wykonanie i sprawdzenie instalacji (w tym próby), potem wykończenie, a na końcu montaż elementów widocznych i podatnych na uszkodzenia.
