Indywidualny plan współdziałania powinien wynikać z diagnozy potrzeb i problemów osoby z niepełnosprawnością, rozumianej przede wszystkim funkcjonalnie: co sprawia trudność w codziennym życiu, jakie są bariery i zasoby, co jest ważne dla podopiecznego oraz jakie cele chce osiągnąć. Bez tego etapu plan staje się przypadkowym zestawem czynności, który może nie odpowiadać realnym priorytetom.
Odpowiedź "określić problemy i potrzeby podopiecznego" jest właściwa, bo stanowi punkt startowy całego procesu: pozwala ustalić priorytety, dobrać formy wsparcia, zaplanować harmonogram oraz uzgodnić sposób współpracy z poszanowaniem autonomii osoby wspieranej.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ dotyczą innych ról albo kolejnych etapów:
- "ustalić diagnozę medyczną podopiecznego" – diagnoza medyczna należy do kompetencji lekarzy i innych zawodów medycznych. Asystent może zebrać informacje potrzebne do organizacji wsparcia, ale nie "ustala" rozpoznania.
- "sprawdzić wyniki badań ambulatoryjnych podopiecznego" – analiza wyników badań to również obszar medyczny; w pracy asystenta kluczowe jest, jak stan zdrowia wpływa na funkcjonowanie i jakie wsparcie jest potrzebne, a nie interpretacja badań.
- "wycenić koszt proponowanych usług opiekuńczych podopiecznego" – koszty mogą być ważne w organizacji pomocy, ale dopiero po ustaleniu potrzeb i zaplanowaniu zakresu działań. Wycena nie może być pierwszym krokiem, bo nie wiadomo jeszcze, co jest konieczne.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą kolejność: najpierw potrzeby i cele osoby, potem dopiero dobór działań, zasobów i ustaleń organizacyjnych. To odzwierciedla podejście zorientowane na osobę i właściwe granice kompetencji asystenta.
