Zasada indywidualizacji w pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością polega na tym, że pomoc nie jest "taka sama dla każdego", lecz wynika z diagnozy sytuacji: potrzeb, ograniczeń, zasobów, preferencji oraz realnych możliwości danej osoby. Jeżeli asystent tworzy indywidualny plan współdziałania, najpierw rozpoznaje problemy i potrzeby, a następnie planuje działania adekwatne do możliwości – dokładnie opisuje to treść pytania.
Odpowiedź "partnerstwa" bywa wybierana, bo kojarzy się z dobrą praktyką. Partnerstwo oznacza jednak przede wszystkim relację opartą na współdecydowaniu, poszanowaniu autonomii i traktowaniu osoby jako współtwórcy działań. W pytaniu akcent jest na dostosowaniu działań do możliwości po diagnozie, a nie na sposobie podejmowania decyzji.
Odpowiedź "akceptacji" dotyczy postawy wobec osoby: przyjęcia jej taką, jaka jest, bez oceniania i stygmatyzowania. To ważna zasada etyczna, ale sama akceptacja nie opisuje procesu planowania działań dostosowanych do możliwości.
Odpowiedź "przedmiotowego traktowania" jest sprzeczna z profesjonalnym wsparciem: oznacza uprzedmiotowienie, pomijanie zdania i potrzeb osoby oraz działanie "nad kimś", a nie "z kimś". Tymczasem w pytaniu mowa o diagnozie i planie dopasowanym do osoby, co jest podejściem podmiotowym i zindywidualizowanym.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się diagnoza + dostosowanie działań do możliwości, najczęściej testowana jest indywidualizacja.
- Uwaga: pojęcia mogą współwystępować w praktyce (indywidualizacja i partnerstwo), ale w zadaniu trzeba wybrać to, co jest osią opisu.
