Logika poprawnej kolejności opiera się na zasadzie: najpierw weryfikacja danych medycznych i ryzyka, potem komunikacja, a na końcu czynności organizacyjne.
"Zapoznać się z kartą zdrowia pacjenta" powinno być wykonane na początku, ponieważ dokumentacja może zawierać kluczowe informacje o chorobach przewlekłych, wcześniejszych reakcjach niepożądanych, zaleceniach lekarza czy odnotowanych uczuleniach. Bez tej wiedzy łatwo pominąć istotny czynnik ryzyka.
"Zapytać pacjenta o ewentualne alergie" to kolejny krok, bo wywiad uzupełnia dokumentację i pozwala wychwycić informacje, które nie zostały wpisane lub uległy zmianie. Informacja o alergii może determinować dobór środków (np. rękawic, materiałów, preparatów) oraz sposób postępowania w gabinecie.
"Przedstawić pacjentowi przebieg zabiegu" jest zasadne po zebraniu podstawowych danych o bezpieczeństwie – wtedy komunikat może być adekwatny do sytuacji pacjenta, a pacjent ma też szansę zadać pytania i zmniejszyć napięcie. Jest to element przygotowania psychicznego i organizacyjnego (współpraca pacjenta w trakcie zabiegu).
"Przygotować narzędzia i materiały potrzebne do zabiegu" umieszcza się na końcu tej sekwencji, ponieważ dobór materiałów może zależeć od informacji uzyskanych wcześniej (np. konieczność użycia alternatyw). Zbyt wczesne kompletowanie zestawu może prowadzić do dublowania pracy, wymiany materiałów w trakcie lub ryzyka użycia niewłaściwych produktów.
Pozostałe układy są błędne głównie dlatego, że przesuwają przygotowanie narzędzi przed ocenę ryzyka lub pomijają pierwszeństwo dokumentacji. To typowy błąd organizacyjny: zaczynanie od czynności "widocznych" (sprzęt), zamiast od informacji warunkujących bezpieczeństwo.
