RFID to technika automatycznej identyfikacji, w której obiekt jest oznaczony znacznikiem (tagiem), a odczyt danych odbywa się za pomocą czytnika. Kluczową cechą RFID jest to, że wymiana informacji zachodzi drogą radiową: czytnik wytwarza pole elektromagnetyczne, a znacznik odpowiada (w zależności od typu znacznika) przekazując swój identyfikator i ewentualne dane dodatkowe. Z tego powodu poprawna jest odpowiedź "sygnale radiowym".
Odpowiedź "rozpoznawaniu głosu" jest błędna, bo identyfikacja głosowa polega na analizie cech mowy (biometrii lub komend) i nie jest zasadą działania systemów tag–czytnik w magazynie. Może wspierać obsługę (np. voice picking), ale nie stanowi RFID.
Odpowiedź "ścieżce magnetycznej" jest błędna, ponieważ ścieżki magnetyczne to nośniki danych spotykane np. na kartach magnetycznych. W RFID nie ma potrzeby fizycznego kontaktu ani przesuwania nośnika po głowicy — informacja jest przekazywana bezprzewodowo.
Odpowiedź "rozpoznawaniu obrazu" także jest błędna: systemy wizyjne identyfikują obiekty poprzez analizę obrazu (np. odczyt kodów, OCR, cechy kształtu). To inna klasa rozwiązań AIDC niż RFID.
W praktyce magazynowej znajomość zasady działania RFID pomaga dobrać technologię do zadania: RFID bywa użyteczne tam, gdzie trudny jest odczyt optyczny lub potrzebny jest szybki odczyt wielu identyfikatorów w strefie bramki (przyjęcie/wydanie, inwentaryzacja).
