Badanie diagnostyczne amortyzatorów w praktyce warsztatowej wykonuje się m.in. metodą EUSAMA. Jest to standaryzowany sposób oceny skuteczności tłumienia drgań zawieszenia, realizowany na urządzeniu z wibrującą platformą, która wzbudza drgania koła.
W teście obserwuje się, jak koło zachowuje kontakt z podłożem podczas wymuszonego drgania i jak układ wraca do stabilnego kontaktu. Im sprawniejszy amortyzator, tym lepiej kontroluje drgania i tym korzystniejszy jest wynik wskaźnika (wyrażany procentowo jako miara efektywności).
Odpowiedź "Eusama." jest poprawna, bo dotyczy właśnie tej metody stosowanej do oceny amortyzatorów w diagnostyce pojazdów.
- Odpowiedź "Vickersa." jest niepoprawna, ponieważ metoda Vickersa służy do badania twardości materiałów, a nie do oceny pracy amortyzatora w zawieszeniu.
- Odpowiedź "inercyjną." bywa kojarzona z innymi pomiarami dynamicznymi, jednak nie jest nazwą standardowej, typowej metody stanowiskowej badania amortyzatorów w ujęciu, o które pyta zadanie.
- Odpowiedź "Weissmana." nie jest powszechnie wskazywaną metodą stanowiskową do diagnostyki amortyzatorów w tym zakresie, więc nie pasuje do pytania o metodę badania diagnostycznego amortyzatorów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się EUSAMA obok nazw kojarzonych z materiałoznawstwem, zwykle chodzi o test amortyzatorów na płycie wibracyjnej i interpretację wskaźnika skuteczności tłumienia.
