Badanie twardości polega na wyznaczeniu odporności materiału na miejscowe odkształcenie (najczęściej przez wgniatanie) albo na ocenie reakcji materiału na uderzenie/odskok. W praktyce przemysłowej i w nauczaniu technicznym spotyka się kilka podstawowych, dobrze rozpoznawalnych grup metod.
Vickers to metoda wgłębieniowa: w materiał wciska się wgłębnik (typowo diamentowy o określonej geometrii), a twardość wyznacza się na podstawie wymiarów odcisku. Jest stosowana szeroko dla metali i pozwala badać także warstwy wierzchnie przy mniejszych obciążeniach.
Rockwell również należy do metod wgłębieniowych, ale wynik odczytuje się w inny sposób (na podstawie zagłębienia wgłębnika pod obciążeniem). W praktyce produkcyjnej jest ceniona za szybkość i prostotę odczytu.
Shore jest nazwą spotykaną m.in. dla metod dynamicznych (twardość z odskoku) oraz dla durometrów stosowanych w elastomerach/tworzywach (w zależności od skali). W pytaniach egzaminacyjnych zwykle chodzi o rozpoznanie, że jest to realnie używana metoda badania twardości.
Sunderlanda nie jest powszechnie wskazywana jako standardowa metoda pomiaru twardości materiałów w typowym zestawie metod omawianych na poziomie technika mechanika. Dlatego, przy podanych odpowiedziach, to ona jest opcją, którą należy wybrać jako "metodę, którą nie przeprowadza się badania twardości".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Vickersa – to znana i stosowana metoda twardości, więc nie pasuje do negacji w pytaniu.
- Rockwella – również standardowa metoda twardości, często używana w kontroli produkcyjnej.
- Shore’a – nazwa stosowana dla pomiarów twardości w określonych zastosowaniach, więc także nie spełnia warunku "nie można przeprowadzić".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie ma formę negacji ("nie można"), sprawdź, czy trzy odpowiedzi są rzeczywistymi metodami z metrologii materiałów, a jedna jest nazwą nietypową lub z innej dziedziny.
