Bajka jest utworem literackim szczególnie atrakcyjnym dla dziecka, ponieważ w naturalny sposób uruchamia wyobraźnię i myślenie symboliczne. Dzieci chętnie przyjmują umowność świata przedstawionego: mówiące zwierzęta, magiczne przedmioty czy niezwykłe zdarzenia nie muszą być "prawdziwe", aby były zrozumiałe i angażujące. Z tego powodu uzasadnienie, że świat fantazji jest bliższy dziecku niż rzeczywistość, trafnie wyjaśnia, dlaczego bajka "przemawia" do dziecka.
Pozostałe propozycje nie oddają istoty bajki albo zawierają zbyt kategoryczne tezy:
- Stwierdzenie, że "postacie występujące są zawsze pozytywne" jest zbyt absolutne. W bajkach często występują bohaterowie negatywni (antagoniści), a sens wychowawczy bywa budowany przez kontrast dobra i zła.
- Teza, że bajka "przedstawia istniejący świat dziecka", sugeruje realistyczny opis codzienności. Tymczasem bajka zwykle tworzy świat umowny, fantastyczny lub silnie przetworzony, dzięki czemu dziecko może przepracowywać znaczenia i emocje w bezpiecznej formie.
- Stwierdzenie, że "przedstawione sytuacje, postaci i zdarzenia są bardzo realne" również rozmija się z typową cechą bajki. Nawet jeśli bajka niesie prawdy o zachowaniach i konsekwencjach, robi to poprzez metaforę i fantazję, a nie przez literalny realizm.
W praktyce opiekuńczej warto pamiętać, że bajka może wspierać rozwój mowy, rozumienie emocji i norm społecznych. Po lekturze dobrze jest zadać dziecku pytania o bohaterów, motywy działania i uczucia, a także zachęcić do dokończenia historii lub odegrania jej w zabawie. Takie działania wykorzystują właśnie potencjał wyobraźni, który stanowi kluczową przewagę bajki nad prostym, realistycznym opisem świata.
