Model CMYK jest modelem subtraktywnym, czyli opartym o odejmowanie (absorpcję) części światła przez farby drukarskie. Każda składowa pochłania określony zakres widma:
- Cyan (C) pochłania głównie czerwień,
- Magenta (M) pochłania głównie zieleń,
- Yellow (Y) pochłania głównie błękit,
- Black (K) służy głównie do pogłębiania cieni, stabilizacji neutralności i ograniczania zużycia farb barwnych.
Aby otrzymać zielony w CMYK, miesza się cyjan i żółty. Cyjan usuwa z odbitego światła składową czerwoną, a żółty usuwa składową niebieską – w efekcie pozostaje przede wszystkim składowa zielona, czyli widzimy kolor zielony. Dlatego poprawna proporcja dla typowej, czystej zieleni procesowej to: C=100%, M=0%, Y=100%, K=0%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- C=100%, M=80%, Y=0%, K=30% – brak żółtego uniemożliwia uzyskanie klasycznej zieleni z C+Y, a duża magenta dodatkowo tłumi zieleń; dodatek K przyciemnia. Efekt będzie raczej ciemny, zgaszony odcień niebieskozielony lub bliski neutralnemu.
- C=0%, M=70%, Y=100%, K=0% – to mieszanka żółtego z magentą, która daje barwy z zakresu czerwieni/pomarańczy (bo nie ma cyjanu, który "zabrałby" czerwień). To nie jest zieleń.
- C=0%, M=0%, Y=100%, K=100% – pełna czerń z żółtym daje bardzo ciemny, brudny odcień (żółty jest praktycznie "przykryty" przez K). Taki zapis nie odpowiada czystemu zielonemu.
W praktyce drukarskiej ta wiedza pomaga szybko ocenić, czy na maszynie nie pojawiła się niepożądana domieszka (np. M w zieleni), oraz ułatwia komunikację z przygotowalnią przy korektach separacji.
