Barwienie różnicujące to takie, które pozwala podzielić drobnoustroje na grupy na podstawie cech ich budowy lub właściwości chemicznych. Klasycznym przykładem w diagnostyce mikrobiologicznej jest barwienie metodą Grama, zaliczane do barwień złożonych (wieloetapowych).
W metodzie Grama płyn Lugola (roztwór jodu w obecności jodku potasu) pełni rolę zaprawy (mordantu). Jego zadaniem jest wzmocnienie i "utrwalenie" kompleksu barwnika podstawowego w komórce. Dzięki temu, po etapie odbarwiania i barwienia kontrastowego, możliwe jest rozróżnienie bakterii na te, które pozostają zabarwione barwnikiem podstawowym, oraz na te, które ulegają odbarwieniu i przyjmują barwnik kontrastowy.
Odpowiedź "złożone Grama." jest więc właściwa, bo to właśnie w tej metodzie standardowo wykorzystuje się płyn Lugola jako odczynnik niezbędny do uzyskania efektu różnicującego.
- Odpowiedzi "proste pozytywne" oraz "proste negatywne" są nieprawidłowe, ponieważ barwienia proste z definicji nie opierają się na kilku odczynnikach i nie wykorzystują zaprawy typu Lugol do uzyskania klasycznego podziału Gram+/Gram-.
- Odpowiedź "barwienie złożone Ziehl‑Neelsena" jest nieprawidłowa, bo ta metoda ma inny cel diagnostyczny (najczęściej wykrywanie drobnoustrojów kwasoopornych) i inny zestaw odczynników oraz mechanizm różnicowania.
W praktyce technika weterynarii znajomość odczynników i etapów metody Grama pomaga w poprawnym przygotowaniu preparatu, unikaniu błędów (zbyt długie odbarwianie, stary odczynnik Lugola) oraz wstępnej interpretacji obrazu mikroskopowego materiału klinicznego.
