Lakier fluorowy po nałożeniu tworzy na zębach cienką warstwę, z której jony fluoru uwalniają się stopniowo. Najważniejsze jest utrzymanie preparatu na szkliwie przez odpowiednio długi czas, aby fluor mógł zadziałać remineralizująco i zwiększać odporność szkliwa na kwasy (m.in. przez sprzyjanie tworzeniu bardziej odpornej struktury mineralnej).
Dlatego bezpośrednio po zabiegu pacjent otrzymuje zalecenia ograniczające wszystko, co może wypłukać lub mechanicznie usunąć lakier:
- płukanie jamy ustnej usuwa preparat z powierzchni zębów, skracając czas kontaktu,
- napoje gazowane mogą przyspieszać rozpuszczanie i "wymywanie" warstwy lakieru,
- żucie twardych pokarmów działa jak tarcie – ściera i odrywa warstwę ochronną.
Z kolei wysiłek fizyczny nie wpływa na obecność lakieru na zębach i nie zaburza mechanizmu miejscowego działania fluoru. To aktywność ogólnoustrojowa, która nie przyspiesza "spłukania" preparatu ze szkliwa, więc nie stanowi typowego przeciwwskazania po lakierowaniu.
W praktyce warto zapamiętać zasadę: po lakierze ograniczamy to, co dotyka zębów (płyn, jedzenie, szczotkowanie), a nie codzienną aktywność ruchową.
