W przelewie bankowym kluczowe jest rozróżnienie ról stron: płatnik (ten, kto wysyła pieniądze) oraz odbiorca (ten, kto pieniądze otrzymuje). W zadaniu biuro podróży reguluje należność za usługi świadczone przez hotel, więc hotel ma prawo do zapłaty – jest wierzycielem, a biuro podróży jest dłużnikiem.
Dlatego w polu "nazwa odbiorcy" wpisuje się nazwę podmiotu, do którego ma trafić przelew, czyli nazwę wierzyciela (hotelu). To pole identyfikuje beneficjenta płatności i musi być spójne z numerem rachunku odbiorcy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "dłużnika" – dłużnik to strona zobowiązana do zapłaty (tu: biuro podróży). Dłużnik jest nadawcą/płatnikiem, a nie odbiorcą.
- "banku dłużnika" – bank nadawcy nie jest odbiorcą przelewu; bank jedynie pośredniczy w realizacji dyspozycji. Rubryka dotyczy nazwy podmiotu otrzymującego środki, nie instytucji finansowej.
- "banku wierzyciela" – podobnie, bank odbiorcy nie jest stroną otrzymującą należność za usługę. Nawet jeśli środki trafiają na rachunek prowadzony przez bank, odbiorcą jest klient banku (wierzyciel), a nie sam bank.
W praktyce recepcji hotelowej takie rozróżnienie pomaga poprawnie przekazywać dane do płatności (np. na fakturze) i szybko wychwycić błędy kontrahenta, gdy przelew został opisany lub skierowany na niewłaściwy podmiot.
