Brachyterapia to metoda radioterapii, w której źródło promieniowania jonizującego (zwykle zapieczętowane źródło promieniotwórcze) umieszcza się w bezpośrednim sąsiedztwie objętości tarczowej lub w samych napromienianych tkankach. Kluczowym kryterium jest więc odległość źródła od leczonego obszaru – ma ona być "krótka" (stąd nazwa od greckiego brachys).
Dlatego odpowiedź "ze źródeł umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie lub w napromienianych tkankach" oddaje definicję metody i jej praktykę kliniczną: źródła mogą być wprowadzane śródtkankowo, wewnątrzjamowo lub kontaktowo. W brachyterapii wykorzystuje się specjalne aplikatory i systemy podawania źródła (afterloadery), a dawka w tkankach szybko spada wraz z odległością, co sprzyja oszczędzaniu narządów krytycznych.
Pozostałe propozycje są błędne, bo opisują inne techniki lub zawężają brachyterapię:
- "cząsteczkowym pochodzącym z akceleratora" – akcelerator jest typowy dla teleradioterapii (zewnętrznego napromieniania wiązką), a nie dla brachyterapii. Dodatkowo samo wskazanie rodzaju promieniowania bez kryterium odległości nie definiuje brachyterapii.
- "ze źródeł umieszczonych tylko na skórze pacjenta" – to zbyt wąskie ujęcie. Istnieją techniki kontaktowe, ale brachyterapia obejmuje także umieszczenie źródeł w jamach ciała oraz implantację w tkankach, więc słowo "tylko" czyni odpowiedź nieprawdziwą.
- "fotonowym pochodzącym z akceleratora" – ponownie opisuje teleradioterapię zewnętrzną (np. z LINAC). W brachyterapii kluczowe jest położenie źródła, a nie to, że fotony pochodzą z akceleratora.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się akcelerator, najczęściej dotyczy to napromieniania zewnętrznego. Gdy mowa o źródle w pobliżu/w tkance – to typowy opis brachyterapii.
