W złączu doczołowym prawidłowo wykonana spoina powinna zapewniać połączenie materiału na pełnej grubości elementów. Brak przetopu (często widoczny na przekroju) polega na tym, że w obszarze grani złącza pozostaje niepołączony fragment: metal spoiny nie "dochodzi" do dna rowka lub nie łączy obu krawędzi na całej głębokości. W efekcie w osi złącza występuje szczelina lub linia rozdziału, która osłabia połączenie i może sprzyjać nieszczelności.
Dlatego poprawna odpowiedź to rysunek, na którym widać nieciągłość w rejonie grani/środka złącza doczołowego, świadczącą o niepełnym stopieniu i wypełnieniu na pełną grubość. Taki obraz odróżnia się od innych niezgodności tym, że problem dotyczy głębokości przetopienia, a nie jakości powierzchni lica.
Pozostałe rysunki (odpowiedzi błędne) zwykle przedstawiają inne typowe niezgodności spawalnicze, które mogą wyglądać podobnie, ale mają inną istotę:
- Brak wtopienia – dotyczy przyczepności stopiwa do ścianki rowka lub poprzedniej warstwy; nie musi oznaczać braku połączenia na pełnej grubości w grani.
- Porowatość – to pęcherze gazowe w spoinie; objawia się okrągłymi pustkami, a nie liniową przerwą w przetopie.
- Podtopienie / nadlew / wklęśnięcie lica – są to wady kształtu powierzchni, widoczne na licu lub przy krawędziach, ale nie opisują wprost niepołączenia w grani.
W praktyce (także przy montażu elementów kadłuba) brak przetopu jest szczególnie niebezpieczny, bo obniża nośność złącza i może inicjować pęknięcia zmęczeniowe. Najczęstsze przyczyny to zbyt mała energia liniowa, niewłaściwe przygotowanie krawędzi (zbyt mały kąt ukosowania, zbyt mała szczelina), błędna technika prowadzenia łuku oraz nieodpowiedni dobór parametrów do grubości materiału. Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie tej niezgodności po tym, gdzie występuje (grań/środek złącza) i jak wygląda (ciągła przerwa/linia niepołączenia), a nie po samych ogólnych "ubytkach" w spoinie.
